42. Harry :)

- Mamo! Ja już idę. 

- W porządku, baw się dobrze. Kocham Cię bardzo, skarbie. 

- Ja Ciebie też. Uciekam, do zobaczenia po szkole. 

Dziewczyna z uśmiechem na twarzy opuściła swój dom. Ruszyła w kierunku szkoły. Nałożyła ukochane słuchawki i puściła muzykę, która zawsze pozwalała jej radzić sobie z każdą sytuacją. Gdy do uszu doszedł rytm ulubionej piosenki jej radość jeszcze się pogłębiła. Tanecznym krokiem pewniej szła przed siebie. Słońce grzało już od samego rana. Spragnione po zimie ciało [Twoje Imię] radowało się tym i wyłapywało każdy ciepły promień. Właśnie przechodziła przez mostek nad rzeką, kiedy usłyszała za sobą śmiech. Odwróciła się zaskoczona i dojrzała swoją najlepszą przyjaciółkę [Imię Twojej Przyjaciółki]. Dziewczyny wtuliły się w siebie z całych sił. Dalszą drogę szły już razem dzieląc się tym, co wydarzyło się przez ubiegły weekend. Tylko one znały swoje największe sekrety. Obie wiedziały, że mogą powiedzieć sobie o wszystkim. Zbliżały się już do szkoły, kiedy nagle ktoś wpadł na [T.I]. Dziewczyna przewróciłaby się gdyby sprawca sytuacji nie objął jej swoim silnym ramieniem. Ich oczy spotkały się ze sobą, jednak nie trwało to długo. Zakapturzony chłopak postawił [T.I] z powrotem i szybko powiedział:

Chłopak: Przepraszam cię! Bardzo się spieszę.. nie chciałem. Wszystko dobrze? 

[T.I]: Tak.. Chłopak odpowiedział uśmiechem i zniknął szybko z oczu dziewczyny. 

[I.T.P]: No i co, ślicznotko? Chyba się sobie spodobaliście? [I.T.P] zaczęła się śmiać, [T.I] odpowiedziała tym samym. 

[T.I]: Coś Ty! Na pewno nie jestem w jego typie. Chodźmy już, za chwilę się spóźnimy.

[I.T.P]: A ja ci mówię, że to prawda. Widziałam jak na ciebie patrzył, głuptasie! 

Szybko wbiegły do szkoły, zrzuciły z siebie płaszcze i zmieniły buty. Ledwo udało im się zdążyć przed nauczycielką od fizyki, tym samym uchroniły się od wypytania z ostatniej lekcji. Usiadły w ławce, ale [T.I] wciąż prześladowały myśli o tajemniczym chłopaku, który rano o mało co jej nie przewrócił.

[T.I]: Ale już pewnie się nie zobaczymy...

[I.T.P]: Co? 

[T.I]: Ja.. nie.. nieważne... 

[I.T.P]: Właśnie słyszę. [T.I], ty ciągle o nim myślisz, prawda? 

[T.I]: Chyba masz rację, ale jaki to ma sens? Przecież nawet nie wiem, czy nie spieszył się na pociąg do innego miasta, czy może mieszka gdzieś tutaj. Nic o nim nie wiem. Chyba lepiej będzie, jeśli zapomnę o tym co się wydarzyło. 

[I.T.P]: Ja wierzę, że jeśli jesteście sobie przeznaczeni, to choćby mieszkał na drugim końcu świata spotkacie się znowu. Zdaj się na los. Wszystko się z czasem okaże. A teraz zacznijmy słuchać, bo będzie afera. 

[T.I]: Masz rację. Zawsze umiesz mnie pocieszyć. 

Do końca lekcji dziewczyny słuchały uważnie nauczycielki. [T.I] mimo słów przyjaciółki pogodziła się z myślą, że już się nie spotkają. Wiedziała, że tak będzie jej łatwiej zapomnieć o chłopaku. Reszta dnia minęła [T.I] bardzo szybko. Śmiała się, rozmawiała ze znajomymi. W trakcie ostatniej lekcji dostała sms od mamy, która poprosiła, żeby wstąpiła w drodze powrotnej po świeże bułki. Dziewczyna po wyjściu ze szkoły zgodnie z prośbą mamy weszła do ulubionej piekarni, gdzie poprosiła o potrzebne pieczywo. Gdy dostrzegła na półce ukochane babeczki nie mogła odmówić sobie zakupu jednej z nich. Jednak zanim zdążyła o nią poprosić sprzedawczyni przeprosiła ją na chwilę. Na jej miejsce przyszedł wysoki brunet. [T.I] z początku nie poznała go. Ale gdy ten uśmiechnął się i spojrzał prosto w jej w oczy dostrzegła w nim chłopca, z którym spotkała się rano, i który nie dawał jej spokoju przez cały dzień. 

Chłopak: My się chyba znamy? Dwójka nastolatków obdarzyła się serdecznym uśmiechem. 

[T.I]: Właściwie nie.. 

Chłopak: No tak! Zapomniałem się przedstawić. Mam na imię Harry. Przepraszam jeszcze raz za dzisiaj. Spieszyłem się tutaj, do pracy. To piekarnia mojej cioci i tutaj dorabiam sobie w wolnym czasie. A rano zdekoncentrowały mnie twoje oczy i... jak widzisz nawet nie powiedziałem ci jak mam na imię. A ty zdradzisz mi jak się nazywasz?

[T.I]: Jestem [T.I] Dziewczynę wyraźnie speszyły słowa chłopaka i na jej twarzy w momencie pojawiły się słodkie rumieńce.

Harry: Chyba powinienem częściej ci komplementować, bo uroczo wyglądasz z tymi różowymi kolegami. 

Oboje wybuchnęli śmiechem. 

[T.I]: Mogłabym zapłacić za zakupy? uśmiechnęła się słodko

H: Już, kompletnie o tym zapomniałem. Wiesz.. jeśli to nie będzie dla ciebie problem.. może.. dałabyś się odprowadzić? Właśnie kończę pracę i chętnie się z tobą przejdę, [T.I]. Co ty na to?

[T.I]: Nie ma sprawy. Będzie mi bardzo miło 

H: To świetnie! Już idę, tylko szybko się przebiorę. 

Gdy wyszli poczuli się o wiele swobodniej. Harry powiedział [T.I], że nie mógł zapomnieć o niej przez cały dzień i nie potrafił sobie darować, że tak szybko wtedy zniknął. [T.I] też przyznała się do tego, że na niczym innym nie pozwalały jej się skupić myśli o tajemniczym chłopaku. W trakcie drogi śmiali się i opowiadali o swoim życiu. Kiedy dotarli do domu [T.I] przytulili się do siebie mocno. Spotykali się codziennie, co stało się swego rodzaju uzależnieniem. Z każdym kolejnym dniem poznawali się coraz lepiej. Harry czekał na [T.I] codziennie po szkole. Zawsze witał ją serdecznym uśmiechem, który przerodził się z czasem w czuły i pełny emocji pocałunek w usta. Oboje zrozumieli, że ''uzależnienie'', które ich łączyło było prawdziwą miłością. Miłością od pierwszego wejrzenia. Będąc z Hazzą [T.I] zrozumiała słowa przyjaciółki. Zrozumiała, że w miłości nie ma rzeczy niemożliwych. 

Drogie Panie ! ;* Piszcie, czy Wam się podobało ! Ja składam Wam zaległe WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO Z OKAZJI DNIA KOBIET ! ;* Moje Kochane, piszcie co myślicie o tym imaginie i z kim ma powstać kolejny :) Ja Was pozdrawiam, Misiaczki i czekam na Wasze opinie :) +10 komentarzy i Oliwia dodaje dla Was coś nowego z wybranym większością głosów chłopakiem

~Marta 

41. Louis :3 cz. 5

Link część 1

Link część 2

Link część 3

Link część 4

Dziewczyna opowiedziała,całą "historię" przygarnięcia szczeniaczka i wyjaśniła też,że ma kłopot z wymyśleniem mu imienia, Louis miał jej w tym pomóc, ale właśnie zadzownił dzwonek i do domu weszli rodzice dziewczyny. Po 10 minutach pogawędki, rodzice [T.I] zakończyli dzisiejsze spotkanie z córką, aby zdążyć jeszcze do szkoły i wypisać ją stamtąd. [T.I] pożegnała ciepło rodziców, wróciła do Louis'a i podziękowała mu jeszcze raz za pomoc. Chłopak uśmiechnął się ciepło do niej tym samym znów, hipnotyzując dziewczynę swoim urokiem. Mimowolnie sama się też uśmiechnęła, z transu wyrwało ją drapanie pazurkami o drzwi co mogło oznaczać tylko jedno, iż mały brązowy labradorek domaga się wejścia do domu. Zaraz po wpuszczeniu go do pomieszczenia dziewczyna wpadła na pomysł w sprawie imienia małej rozrabiaczki.
T.I - Louis, chyba wiem jak ją nazwać - powiedziała triumfalnie. -  Skoro to suczka i Twoja propozycja niestety "odpadła" to może tak Louise? - spytała a on tylko pokiwał głową na tak i usiadł koło dziewczyny na białej skórzanej kanapie. [T.I] wzięła na kolana laptopa i zaczęła poszukiwania nowej szkoły, co chwila zerkał na nią, jak zgrabnie porusza paluszkami po klawiaturze.Jego dodatkowe propozycje skłoniły dziewczynę po 2 godzinnym surfowaniu po sieci do wybrania tej odpowiedniej. Chwilę później poprosiła chłopaka aby został u niej na noc, bała się czy nie wrócą ponownie jej prześladowcy. Z ich min, było widać wyraźnie, że mają zamiar tu jeszcze dziś wrócić,szczególnie że Louis popchnął jednego z nich i spadł on ze schodków. To własnie jego [T.I] obawiała się najbardziej ponownie zobaczyć.
Lo - Z miłą chęcią zostane u Ciebie, dopilnuję abyś nie tknęła już więcej żyletki. Od jutra nie musisz się już niczym przejmować, twoje problemy znikną pójdziesz do nowej szkoły i wszystko się ułoży. Rówieśnicy na pewno Ciebie zaakceptują. - mówiąc to patrzał [T.I] w oczy, przygarnął ją swym ramieniem i przytulił do siebie. Siedzieli w głębokiej ciszy, co jakiś czas tylko słychać było chrupanie dochodzące z miski małego czworonoga. Nagle dziewczyna wstała, wyciągając z małej szuflady pare filmów, i pokazała je Louis'owi, aby ten wybrał jeden z nich. Wypadło na horror, film ten [T.I] kupiła niedawno, opowiadał on o dziewczynie w jej wieku, która także miała problemy w szkole i pewnego dnia postanowiła zabić swoich opraców. Dziewczyna co prawda oglądała już raz ten film, lecz nie do końca, za bardzo się bała. Choć będzie oglądać go ponownie,wie że teraz nie będzie musiała się tak bardzo bać, bo ma przy sobie swojego przyjaciela, do którego może się przytulić. Jej sytuacja w szkole mogłaby doprowadzić ją do tych czynów co bohaterka tego filmu, ale nie miałaby aż takiej odwagi, nie zdołała by podołać temu zadaniu. [T.I] włączyła płytę i usiadła tuż przy Louis'ie, zasłoniła jeszcze przedtem kremowe zasłony i nasypała do kolorowych misek różnych przekąsek po czym postawiła je na szklanym stoliku tuż przy kanapie ale tak żeby były one na wyciągnięcie ręki. Wróciła się jeszcze po jakieś napoje i już rozpoczęli oglądanie. Dziewczyna co chwila wtulała się twarzą w chłopaka, a on głaskał ją po włosach uspokajając ją. Po prawie 3 godzinnym seansie [T.I] razem z Louis'em posprzątali puste szklanki oraz miski i udali się na piętro do jednego z pokoi, gdzie dziewczyna przygotowywać zaczęła posłanie dla Louis'a, wyjęła z dużej komody granatową pościel w jasno-zielone groszki, dużą poduszkę i kołdrę. Nawlekła pościel i posłała dębowe łóżko. Posłała Louis'owi radosny uśmiech i wyszła do swojego pokoju wcześniej wskazująć mu gdzie jest łazienka.
T.I - Ręczniki są w szafce pod umywalką - dodała i zamknęła drzwi od swojej sypialni. Wzięła swoją piżamę i poszła do drugiej łazienki na samym dole. Wzięła orzeźwiający prysznic i wróciła na górę ubrana w zwykłą szarą bluzkę z napisem i czerwonymi spodniami,które przez przypadek założyła na lewą stronę. Po drodze do swojej sypialni natknęła się na Louis'a, który widząc tą wpadkę słodko się zaśmiał ona tymczasem wpatrywała się w jego umięśniony tors. Po chwili zmieszana tą sytuacją zarumieniła się i szybko wbiegła po schodach kierując się do sypialnim, rzucając krótkie dobranoc w stronę chłopaka. Odpowiedział jej tym samym wchodząc do "swojego" pokoju. Położyli się do swoich łóżek i pograżyli w krainie snu...
Następnego dnia po zjedzeniu wspólnie śniadania, dziewczyna pożegnała się z Louis'em i umówiła na popołudnie w celu poznania reszty chłopaków z zespołu jak sam zaproponował. Na szczęście owi chłopcy z Josh'em na czele nie pojawili się w nocy, nic też nie zdewastowali. Czekała teraz na rodziców,aby pojechać do nowo wybranej szkoły,żeby się zapisać, w międzyczasie dała jeść swojemu małemu czworonogowi. Około 10 rozległ się donośny dźwięk dzwonka, [T.I] wstala czym prędzej i podeszła do drzwi wcześniej jednak spoglądając przez wizjer i upewniając się,że to oni. Wpuściła ich do środka już przebrana, gotowa do wyjścia z adresem gdzie mają się udać, [T.I] zamknęła drzwi i wyszli do samochodu, kierując się pod podany adres przez córkę. Nie minęło 20 minut a byli już na miejscu, skierowali się do sekretariaru gdzie spokojnie wypełnili potrzebne pisma. [T.I] została przyjęta i od następnego dnia mogła spokojnie pojawić się w szkole, nie musiała też martwić się o zakup nowych ksiażek bo tak się składało,że były takie same jak miała. Otrzymała plan lekcji z całą rozpiską dni. Uśmiechnięta wraz z rodzicami wróciła do domu, po drodze rozmawiając z Louis'em. Spędziła z rodzicami prawie cały dzień, dogadywali się jak nigdy, a podczas przygotowywania obiadu nie obyło się bez śmiechu. Czuła,że teraz na prawdę ma swoich wymarzonych rodziców. Około godziny 18, [T.I] wyszła z Louis'em, który po nią przyszedł, najpierw byli na krótkim spacerze, a dopiero potem znaleźli się pod jego domem. Chłopcy przywitali ciepło dziewczynę, nie obyło się bez komplementów i ciepłych słów od każdego z nich. Szybko nawiązali ze sobą rozmowę,lecz najczęściej rozmawiała z Louis'em. Nie zabawiła u nich dość długo,z racji tego,że jutro musiała stawić się rano w szkole. Dlatego też powoli się już zbierała. Louis z chęcią odprowadził ją do domu, jego towarzystwo bardzo dobrze wpływało na jej samopoczucie, czuła się przy nim bezpieczna i wiedziała,że znalazła odpowiednią osobę na przyjaciela a nawet i na chłopaka. Dla niej nie liczy się jego sława, tylko on sam, jego charakter, jego usposobienie do życia, jego osobowość i to w jaki sposób z nią rozmawia,że rozumie jej problemy i umie słuchać. Ma wiele cech, które bardzo ceni u chłopaków. Mimo,że znają się bardzo krótko, umią znaleźć tematy do pogawędek i wszystko zawdzięcza jemu, potrafiła powiedzieć rodzicom o swoim kłopocie, choć ich troche zraniła powiedziala im całą prawdę i nie żałuje tego, wręcz przeciwnie. Teraz są normalna rodziną i zacyznają więcej czasu spędzać ze sobą. [T.I] wierzy,że wszystko się teraz zmieni, od jutra właściwie. Czuje się pewniejsza siebie niż dotychczas i ma wielką nadzieje,że przyjaźń z Louis'em przerodzi się w coś więcej...   

Przepraszam was,że nie dodałam tej części w obiecanym terminie ale miałam pewne zawirowania zwiazane z internetem. Przepraszam też za drobne błędy w pisowni, mam troche zepsutą klawiaturę. Mam nadzieje,że spodobała wam się ostatnia część i zobacze pod tym postem dużo komentarzy. ;**

 Z tego co wiem Marta jest już w trakcie pisania imagina z Harry'm więc już niedługo powinien on się pojawić.Myślę,że po +10 komentarzach : )

~~Oliwia~~     

  

40. Louis :3 cz. 4

Tą częśc dedykuję Alice ;**

 Link część 1

 Link część 2

 Link część 3

Z holu przeszli do kuchni, gdzie przy stole siedział Louis z psiakiem na kolanach, na widok rodziców dziewczyny wstał i kulturalnie się z nimi przywitał, od razu widać było,że zdobył ich zaufanie co nie zdaża się często. [T.I] * przedstawiła Louisa rodzicom i zaproponowała im coś ciepłego do picia po czym ponownie włączyła czajnik napełniony wodą i przygotowała kubki, w których znajdowała się nasypana przez nią kawa.
Tata - [T.I] , dlaczego dziś uciekłaś z lekcji? Dobrze wiesz, że takie wybryki są niedopuszczalne zawsze byłaś dobrą uczennicą i nie zachowywałaś się tak. Co w Ciebie wstąpiło?! - podniósł głos. Dziewczyna zaczęła się tłumaczyć...
T.I - Gdybyście spędzali ze sobą więcej czasu, wysłuchiwali moich propozycji na przykład w sprawie szkoły może by się tak nie stało. - jej tata próbował jej przerwać, lecz ona kontynuowała dalej i nie dopuściła go do głosu - Ale nie, wy woleliście zapisać mnie do najlepszej prywatnej szkoły, gdzie ludzi traktują mnie jak zwykłą szmatkę do wycierania podłóg, drwią sobie ze mnie, jestem pośmiewiskiem wszystkich uczniów w tej szkole, bo lubie taki a nie inny Boysband, bo słucham takiego a nie innego gatunku muzyki.. Gdyż jestem cichą osóbką i przez to według nich jestem "inna" nie pasuje do ich grona. Zawsze tylko zważaliście na pieniądze, nie na ludzką krzwydę, czy może tak czasem nie wspomóc finansowo jakiejś placówki... Nie, po co przecież to wam i niby mnie ma się żyć dobrze co tam inni.. Ale ja nie potrzebuję tego... Miałam marzenia,ale przez tą szkołę one już się nie spełną nie wierzę,że cokolwiek może się już udać,że szczególnie wy się zmienicie i będę miała normalnych rodziców... - na chwilę przestała aby powstrzymać łzy gromadzące się w jej oczach - uciekłam ze szkoły dzisiaj tylko dlatego,że nie wytrzymałam już psychicznie...- Mama, która stała tuż obok dziewczyny przytuliła ją mocno do siebie, przez co łzy płynące z policzka [T.I] moczyły z lekka bluzkę jej rodzicielki. Lecz nie to teraz było ważne... Ojciec dziewczyny siedział teraz w milczeniu zastanawiając się co odpowiedzieć, zrozpaczonej córce... Całej tej sytuacji przyglądał się Louis,który wstawił się za [T.I] w sprawie zmiany szkoły, potwierdził większość wymienionych przez dziewczynę faktów dotyczących oczywiście szkoły i jej rówieśników, ponieważ to samo mu powiedziała w parku oraz dodał,że topiła swe bóle tnąc się. Dziewczyna od razu usłyszawszy co Louis mówi spojrzała się na niego z ukosa, nie chciała bowiem,aby rodzice o tym wiedzieli, walczyła sama ze sobą aby przestać to robić i uwierzyła,że to się jej uda, od dziś z tym ma zamiar skończyć, bo wie,że ma już osobę,która ją rozumie -Louis'a- i nie warto się już na starcie poddawać.Podeszła do niego i przytuliła go.
T.I- Dziękuje... - szepnęła mu do ucha tak,żeby usłyszał i znów się popłynęło jej pare łez. Louis objął ją w swoimi silnymi ramionami i zapewnił ją ponownie,że pomoże jej oraz zaproponował jej przyjaźń. Co z tego,że będzie miała tylko jednego przyjaciela, on będzie tym prawdziwym,którego potrzebuje.
Tata - Dobrze... Zmienimy Ci szkołę, na taką jaką sobie wybierzesz. To będzie Twoja własna decyzja. Wybacz nam,że nie jesteśmy przy tobie codziennie,że nasza praca  przewyższa nas i cały czas to jej poświęcamy więcej czasu niż tobie, naszej jedynej wspaniałej córeczce. Dziś chyba jeszcze zdazymy z mamą wypisać Cię ze szkoły, masz czas do jutra na wybranie nowej. Mam nadzieję,że dzięki zmianie budynku nauczania poczujesz się lepiej i bardziej komfortowo. Razem z mamą postaramy się odwiedzać Ciebie częściej niż to dotychczas było... - powiedział stanowczym głosem, wstał zalał kawę w kubkach i nic nie mówiąc zasiadł ponownie do stołu stawiając sobie i żonie kubki z gorącym płynem. - I... Przepraszamy. - dodała mama.
Nastała gromka cisza, tylko chwile było słychać jeszcze pochlipywania [T.I], lecz za chwilę uspokoiła się całkiem. Poszła poprawić makijaż,ponieważ cały tusz spłynął jej na pliczki wraz z łzami, zaraz jednak wróciła do jadali po drodze wypuszczając małego pieska na swój duży ogród, aby trochę pobiegał na świeżym powietrzu. Rodzice, którzy zobaczyli przelotnie psa gdy ich córka go wypuszczała zaczęli wypytywać się jej jak on się tu znalazł. Dziewczyna opowiedziała,całą "historię" przygarnięcia szczeniaczka i wyjaśniła też,że ma kłopot z wymyśleniem mu imienia,Louis miał jej w tym pomóc, ale właśnie zadzownił dzwonek i do domu weszli rodzice dziewczyny...

* Tak dla objaśnienia: [T.I] = [ Twoje Imię]
Kolejna część :) Oceniajcie, komentujcie, głosujcie w ankietach.Dodam ostatnią część przy  +10 komentarzach.

~~Oliwia~~

39. Louis :3 cz.3

 Link część 1
 Link część 2

Osoby jakie tam ujrzała spowodowały,że znów wszystko wróciło, chciała prędko zatrzasnąć drzwi,ale jeden z jej prześladowców (gość z drużyny footbolowej imieniem Josh) szkolnych uniemożliwił jej tę czynność... W oczach [T.I] można było dostrzec strach, przerażenie, dziewczyna nie mogła wydobyć z siebie żadnego dźwięku. Wiedziała,że Louis w każdej chwili może jej pomóc ale na pewno nie da rady z resztą jego kolegów, którzy stali w grupce niedaleko jej drzwi i śmiali się z niej, lecz on mimo jej obaw sam przyszedł sprawdzić czy wszystko w porządku,
gdyż od dobrych 15 minut stoi tutaj i jeszcze nie wróciła do stołu. Przyszedł, przyglądając się złowrogo Josh'owi, ktory nadal trzymał nogę blokując drzwi. Popchnął go do tyłu tak że zleciał po kilku schodkach i pomógł dziewczynie zamknąć drzwi. Koledzy Josh'a od razu umilkli gdy ten upadł, podbiegli do niego i pomogli mu wstać. Byli lekko zszokowani tą sytuacją jak i Josh, który nie spodziewał się nikogo w domu [T.I] prócz jej samej. 
Lo- Chodź, nie przejmuj się nimi, zaraz sobie pójdą - objął [T.I] ramieniem i razem pomaszerowali w stronę stołu przy którym siedzieli. - To oni dokuczają Ci w szkole? Często tu przychodzą.?
T.I- Tak to oni ale są jeszcze dziewczyny,które tak samo sobie ze mnie kpią, lecz oni są gorsi często uciekam ze szkoły godzinę wcześniej. Oni przyszli tutaj pierwszy raz nie wiedzieli gdzie mieszkam. Ale jakoś im się udało mnie znaleźć...- spojrzała na zegarek kuchenny, jeszcze 40 min i rodzice [T.I] przyjadą, bardzo się niecierpliwiła, miała bowiem obawy,że chłopcy znów wrócą i tym razem stanie się coś złego, nie chciała żeby przede wszystkim Louis ucierpiał.
Lo- Jeśli tylko tu wrócą spuszcze temu kolesiowi co stał przy drzwiach taki łomot,że zapamięta sobie raz na zawsze,że ma tutaj po pierwsze nie przychodzić a po drugie zostawić Twoją osobę w spokoju. - zacisnął pięści kładąc je na stole przypomniawszy sobie o Josh'u. - Jak właściwie się nazywa ten koleś,który próbował wejść tutaj?
T.I- Josh jest z drużyny footbolowej i myśli,że będę się do niego lepić jak inne plastikowe laski... - przerwóciła oczami upijając łyk chłodnej już kawy. - Kiedy rozpoczęłam naukę w tej szkole przystawiał się ten palant do mnie, a że go spławiłam to powiedział,że pożałuje i prosze... Mam za swoje...- przerwała na chwilę i dodała nieco cieszej i niepewniej - Myślał,że się z nim prześpię i będę na raz, niech sobie wynajmie dziwkę, ja nią nie jestem. Nastała cisza, znów patrzyli na siebie jak wcześniej, znów ujrzała jego zniewalający uśmiech ona odpowiadala tym samym. On podziwiał jej urodę, jej piękno. Tymczasem z góry zbiegł malutki piesek z brązową sierścią i czekoladowymi oczami.[T.I] przygarnęła go wczoraj. Był późny wieczor a on siedział pod jej drzwiami cały zmoknięty przez wieczorną burzę. Pies zaszczekał, widocznie domagał się jedzenia,gdyż miał pustą miseczkę. Dziewczyna wstała i wyjęła z lodówki puszkę z karmą,aby później nałożyć mu ją do miseczki dość dużą porcję, dolała także wody. Po chwili zebrała puste kubki po kawie i włożyła je do zlewu,żeby zaraz je umyć. 
Lo - Śliczny szczeniak. Nie mówiłaś,że masz psa
T.I - Przygarnęłam go wczoraj wieczorem. Siedział pod drzwiami cały zmoknięty. Może pomożesz mi wybrać dla niego imię? - uśmiechnęła się i pogłaskała psiaka, który już zjadł posiłek. Wskoczył na kolana Louis'owi i zaczął go lizać po ręce.
Lo - Oczywiście. Louis brzmi ładnie. - powiedział z dumą na co dziewczyna odpowiedziała słodkim śmiechem.
T.I - Przykro mi, to ONA... - dalej się śmiała, a on siedział zarumieniony i speszony głaszcząc psa. Rozległ się dźwięk dzwonka. - To na pewno moi rodzice, już dojechali.- ruszyła w stronę drzwi z lekkim uśmiechem na twarzy, towarzystwo Louis'a na prawdę dawało jej siłę,aby dalej żyć. Spojrzała przez wizjer upewniwszy się,że to oni i otwarła drzwi.
Tata - Widzę,że bardzo ładnie dbasz o dom, teraz wiem,że moje pieniądze nie poszły na marne. - powiedział od progu i uśmiechnął się przytulając córkę. Następnie mama zrobiła to samo, ściągnęli płaszcze i powiesili je na dębowym,ślicznie zdobionym wieszaku, który był przytwierdzony do kremowej ściany w holu. Z holu przeszli do kuchni, gdzie przy stole siedział Louis z psiakiem na kolanach, na widok rodziców dziewczyny wstał i kulturalnie się z nimi przywitał, od razu widać było,że zdobył ich zaufanie...     

Kolejna część :) Oceniajcie i komentujcie +10 komentarzy i dodam dalszy ciąg.

~~Oliwia~~

38. Louis :3 cz.2

Link do części 1.

Zaproponował jej spacer podczas, którego dużo rozmawiali i poznawali się coraz lepiej.[T.I] spojrzała na zegarek na ręcę, który był pamiątką po jej babci, powoli dochodziło popołudnie i pora o której zwykle jadała obiad. Obeszli do końca cały park podziwiając jego piękno,po czym wrócili jeszcze na chwilę na ławeczkę gdzie pare godzin wcześniej się poznali. Dziewczyna chciała podziękować Louis'owi za to,że nie odtrącił jej choć jak twierdzi jest inna od reszty.
T.I- Dziękuję ze poświęciłeś dla mnie trochę czasu, wysłuchałeś mnie, mimo,że uważam się za dziwadło jak sądzi też większość... - wzięła głęboki oddech i dokończyła - Choć wiem,że znamy się dopiero pare godzin, a potrafiłam Ci zaufać i otworzyłam się przed Tobą. - po raz pierwszy się do niego uśmiechnęła. Na jego twarz też wstąpił uśmiech i długo przypatrywał się dziewczynie, ona zarumieniła się lekko,ale zaraz potem on spuścił głowę na dół i nie oddzywał się przez dłuższy czas,siedzieli w milczeniu. - "Taakk..Wysłuchał mnie, niby "pocieszy" i  zaraz zostawi mnie samą z tymi problemamy i nie spełni tego co powiedział,szczególnie że jest Gwiazdą... Pfff.. na co ja liczyłam ?! "- pomyślała, lecz w tej własnie chwili przerwał tą pełną napięcia ciszę i okazało się,że [T.I] próbowała wprowadzić samą siebie w błąd.
Lo - Jesteś wyjątkową osobą. Cieszę się że Ciebie poznałem i że mogę pomóc tak wspaniałej osobie jak Ty, nie pożałujesz tego na pewno. Obiecuje, gdyż widzę jak bardzi cierpisz i jak bardzo potrzebujesz tej pomocy, sama na pewno nie dasz sobie rady. - spojrzał jej głęboko w oczy, a ona ponownie zanurzyła wzrok w jego cudownych tęczówkach.  Louis podziwiał jej piękno, sądził bowiem ,że są dla siebie stworzeni i kiedy jej pomoze uporac ze szkołą oraz problemamy związanymi z nią na pewno będzie mógł wyznać jej co do niej czuje. Nie wierzył bowiem dotąd w żadną miłość od pierwszego wejrzenia ale dzięki niej wszystko się zmieniło. - Moze masz ochotę pójść ze mną coś zjeść na miasto?Nie potrzebnie się pytam, przecież nie pozwoliłbym Ci tu zostać, jeszcze być sobie zrobiła coś głupiego...Chodźmy - uśmiechnął się przyjaźnie do [T.I],która w tym czasie zawieszała swoją torbę na ramię i za chwilę ruszyła za chłopakiem. Podążyli w kierunku małej uliczki za parkiem, mijając po drodze staw, po którym bływały śliczne, śnieżnobiałe łabędzie oraz kaczki,które dokarmiał pewien starszy mężczyzna. Po 10 minutach znaleźli się w małej knajpce gdzie oboje zamówili jedzienie, a gdy po skończonym posiłku dziewczyna chciała zapłacić on ubiegł ją i zapłacił pierwszy. Może to dziwne ale [T.I] była tym trochę zaskoczona, żaden chłopak nigdy wcześniej nie zachowywał się tak nawet jej były. Podziękowała Louis'owi i wyszli zadowoleni z lokalu. Wracali tą samą drogą, [T.I] poprosiła Louis'a aby ten opowiedzial jej trochę o zespole, jacy są chłopcy i chciała też dowiedzieć się więcej o nim dlatego też gdy dotarli już do jej domu zaprosiła go do środka.
Jej mieszkanie było dość duże, wchodząc do tego domu widać było na pierwszy rzut oka,że nie mało kosztowało. Jednak [T.I] nie lubiła się chwalić swoją bogatą rodziną, dużym domem, nie miała bowiem komu, ale też nie sprawiało jej przyjemności wyłanianie się z tłumu, choć przez swoją pseudo przyjaciółkę stałą się pośmiewiskiem całej szkoły...Dziewczyna skierowała się do kuchni, rozbierając wcześniej kurtkę i ściągając buty. Torbę powiesiła na oparciu krzesła przy stole gdzie zaraz zasiadł Louis.
T.I - Napijesz się czegoś? - spytała nalewając do czajnika wody.
Lo - Poproszę kawę z mlekiem. - powiedział i przyglądał się [T.I] jak umiejętnie otwiera opakowanie kawy. Gdy tylko dziewczyna przyłapała Louis'a, kiedy ten wlepiał w nią wzrok on lekko speszony udawał,że przygląda się dookoła jej mieszkaniu. Zaśmiała się pod nosem i wyjęła z lodówki mały kartonik mleczka do kawy i postawiła je na stole, zaraz zalała sobie i Louisowi kubki z kawą, postawiła je na stole i wróciła się jeszcze po cukierniczke oraz po 2 łyżeczki. Popijali raz za razem ciepłą ciecz, patrzeli sobie nawzajem w oczy, gdy tę piękną chwilę przerwał nagły dźwięk telefonu dochodzący z torby [T.I.] Zaskoczona dziewczyna, przeprosiła na chwilę Louis'a, wyjęła telefon z torby i kątem oka patrząc na wyświetlacz odebrała połączenie.
Mama - Witaj córeczko. Za godzinę do Ciebie przyjedziemy, dzwonił do nas dyrektor ze szkoły musimy poważnie porozmawiać...- Mówiła rozgniewanym głosem, ale [T.I] się tym wcale nie przejęła, cieszyła się poniekąt,że jej rodzice przyjadą będzie mogła w końcu im powiedzieć jak jest traktowana przez rówieśnikow w szkole, a Louis pomoże jej ich przekonać,aby mogła zmienić szkołę. Po odłożeniu telefonu na mały stolik gdzie leżały czasopima, dziewczyna ponownie usiadła prz stole jednak i tym razem nie obyło się bez przeszkód. Po całym pomieszczeniu rozległ się dzwonek do drzwi, [T.I] chciała to zignorować ale przekonana,że mogą to być jej rodzice poszła z niechęcią je otworzyć. Osoby jakie tam ujrzała spowodowały,że znów wszystko wróciło, chciała prędko zatrzasnąć drzwi,ale jeden z jej prześladowców (gość z drużyny footbolowej imieniem Josh) szkolnych uniemożliwił jej tę czynność...

Myślalam,że skończe na 2 częściach, tak się jednak nie stało. Pojawią się chyba jeszcze 2 :) Podobała się ? Oceniajcie i komentujcie + 8 i dodam ciąg dalszy ;** 

~~Oliwia~~

36. Louis :3 cz.1

Kolejny dzień w szkole.. Jak zwykle to samo miejsce w kącie, cicha spokojna dziewczyna [T.I], nie wyróżniająca się z tłumu, bo po co ? Skoro ciągle jest prześladowana przez swoich rówieśników, ośmieszana, wszyscy w szkole wytykają ją sobie palcami, tylko dlatego,że jest fanką pewnego znanego Boysbandu.Ulubioną jej lekcją jest biologia, fascynuje ją botanika . W przyszłości chcę pójść na studia w tym kierunku.Niedawno wynajęła sobie mieszkanie, niedaleko miejskiego parku zieleni, ma na niego widok z okna w sypialni, codziennie przychodząc ze szkoły zasiada w fotelu z ciepłą herbatą i wpatruje się w ten przepiękny widok. Cała ta sytuacja w szkole dołuje ją , nie ma przyjaciół,rodzina i bliscy mieszkają zbyt daleko, aby mogła do niej codziennie jeździć. Jest tylko ona sama czująca pustkę w swoim sercu, już nie pamięta co to jest miłość. [T.I] to krucha dziewczynka łatwo ją zranić, zatapia swoje bóle tnąc się w łazience... Nie może przestać gdyż to za bardzo boli, jej stan psychiczny jest zaburzony. Dziś w szkole nie wytrzymała i wybiegła z niej, biegła przed siebie i uciekła do parku gdzie skryła się na małej ławeczce pośród krzewów i zaczęła płakać. Dostrzegł ją pewien chłopak, dość wysoki, jego włosy miały kolor ciemnego blondu a oczy... jego niebieskie tęczówki na chwile zahipnotyzowały [T.I.],która dostrzegła chłopaka. Na pierwszy rzut oka nie mogła go rozpoznać, lecz gdy chłopak zaczął iść ku niej i był już blisko poznała go. Z początku nie mogła uwierzyć,że na prawdę widzi swojego idola, dotychczas szczęście ją omijało, ale najwidoczniej od dzisiaj miało się to zmienić. Louis - bo tak miał na imię owy chłopak- uśmiechał się przyjacielsko do zapłakanej [T.I], usiadł obok niej na ławce i rozpoczął rozmowę.
Lo- Dlaczego płaczesz? Ktoś Cię skrzywdził ? - Spytał z troską... Jego melodyjny głos, przedłużył się w uszach dziewczyny, która po chwili spojrzała się na Niego. - Jestem Louis.- przedstawił się po czym uśmiechnął tym samym ukazując rząd swoich śnieżnobiałych ząbków.
T.I- [T.I], po części tak, zostałam skrzywdzona... - powiedziała nieśmiało.- rówieśnicy w szkole nie akcpetują mnie, twierdzą,że jestem dziwna. Ciągle mnie upokarzają, wyśmiewają, tylko dlatego że lubię wasz zespół...Załamałam się psychicznie, już nie zachowuje się jak dawniej...- przestała na chwilę dając możliwość spłynięcia strumienia łez po jej policzkach - Myślę,że nie powinieneś się mną martwić, mój los i tak jest już przesądzony, a Ty masz inne wazniejsze sprawy, niż użalanie się tutaj ze mną.- i  pociągnęła nosem ścierając rękawem bluzy swoje łzy. Chłopak był zaskoczony losem [T.I.] jak i tym,że dziewczyna zachowuje się normalnie w stosunku do niego nie tak jak miliony innych fanek, które zaczęłyby piszczeć na jego widok i rzuciłyby się na niego jak stado hien. Przez dłuższą chwile siedzieli w milczeniu. 
Lo - A co Twoi przyjaciele na to ? - spytał spoglądając na nią. 
T.I - Nie mam ich... Przez zmianę szkoły straciłam przyjaciół i tak jakby się ode mnie odwrócili,a to wszystko przez rodziców. Uważają,że skoro jesteśmy bogaci to powinnam chodzić do super, wspaniałej szkoły prywatnej,a moje zdanie w tym temacie nie liczy się. Do tego mieszkam sama w dużym apartamencie mojego ojca... a oni mieszkają w innym mieście. Nie mam możliwości codziennie ich odwiedzać nie mowiąc już żeby oni odiwedzili mnie... Wciąż narzekają jacy to oni są"zapracowani"... - zakryła twarz dłońmi, aby Louis nie widzial kolejnych łez, szybko otarła je i położyła na swoich kolanach jak poprzednio. Niestety jeden z rękawów podwinął się jej, chłopak od razu zauwazył rany po żyletce. 
Lo - Czemu się tniesz? - złapał za jedną z jej rąk i przyglądał się świeżym raną, podniósł głowę do góry i przyglądał się jej twarzy, w jej oczach dostrzegł znowu łzy, zrozumiał,że [T.I] bardzo cierpi. Przytulił ją, nie czekając na jej odpowiedź, wtuliła się w niego przez co mogła poczuć zapach jego cudownych perfum. 
T.I - Probuję zatopić tak swoje smutki... Nie potrafię przestać. 
Lo - Pomogę Ci. - zaproponował i ponownie się uśmiechnął. 
T.I - Nie, nie nie.. Mną sobie głowy nie zawracaj, nie powinieneś... Najwidoczniej już taki moj los. Dziękuje,że się w to tak angażujesz ale to nie ma sensu. Nikt mi już nie pomoże. - spojrzała smutnym wzrokiem w otaczająca ich zieloną trawę. 
Lo - Nie mów tak - objął dziewczynę ramieniem i przygarnął do siebie - przyjmij moją pomoc a wszystko się odmieni. Jesteś śliczną i mądrą dziewczyną, nie powinnać cierpieć i być poniżana w szkole.Poprosimy razem Twoich rodziców, aby przepisali Ciebie do innej szkoły, lepiej się poznamy wtedy przestaniesz się ciąć i twoj stan psychiczny poprawi się w 100 procentach, tylko daj szanse sobie pomóc. - prosił ją nadal trzymając w objęciu. 
T.I- D..Dobrze. - powiedziała niepewnie a Louis wstał, chwycił [T.I] za rękę i pociągnął ją ku ścieżki w parku. Zaproponował jej spacer podczas, którego dużo rozmawiali i poznawali się coraz lepiej...

Postaram się podczas nieobecności Marty dodawać dość często imaginy ale to też będzie zależało od was jak będziecie komentowały ;* Jak na razie 1 część z Louisem, myślę, że się podobała. Dodam kolejną część przy +8 komentarzach .

~~Oliwia~~

37. Ferie :)

Moje Drogie !
Muszę wyjechać w tym tygodniu do Austrii. Nie będę miała dostępu do internetu :( Dlatego ''władzę'' :D w tym tygodniu przejmuje na własność Oliwia ;3 Kiedy wrócę to znów będziemy pisać razem :) Tak na koniec życzę wszystkim, którzy wyjechali lub dopiero wyjadą udanych ferii i mnóstwo sił na drugi semestr :D To pozdrawiam i żegnam się z Wami na tydzień ;* Z tego co wiem Oliwia szykuje dla Was jakąś historię, więc mamy nadzieję, że Wam się spodoba ;3

Piszcie w komentarzach jak spędzacie ferie, Miśki ! ♥

Papa :) ;**